Zaświadczenia

Czy zaświadczenia wydawane przez naszą placówkę są ważne w Unii Europejskiej? TAK
Zaświadczenia wydawane na drukach wg wzoru MEN zgodnie z polskim prawem, są ważne w Unii Europejskiej, ponieważ Polska jest członkiem Unii Europejskiej. Natomiast wszelkiego rodzaju dyplomy, certyfikaty, świadectwa wydawane przez organizatorów kształcenia, którzy nie posiadają statusu placówki oświatowej, są jedynie wewnętrznymi drukami danego organizatora kształcenia. Twierdzenie, że są one ważne w Unii Europejskiej lub gdziekolwiek, bo są certyfikowane przez różnego rodzaju zagraniczne instytucje, jest zabiegiem czysto marketingowym.

Czy zaświadczenia, dyplomy, certyfikaty, świadectwa wydawane w językach obcych są ważne w Unii Europejskiej? TO ZALEŻY
Wydanie zaświadczenia w języku obcym ułatwia potencjalnemu pracodawcy odczytanie jego treści, jednak to nie decyduje o jego ważności poza granicami Polski. Każde zaświadczenie wydane zgodnie z polskim prawem i przetłumaczone na język obcy, jest ważne w Unii Europejskiej. Z kolei zaświadczenia wydane przez nieuprawnioną do tego instytucję – w jakimkolwiek języku – takiej ważności nie posiadają.

Czy nasza placówka wydaje zaświadczenia w języku obcym? TAK
Na prośbę danej osoby wydajemy takie zaświadczenia. Są one wydawane jako dodatkowe i płatne dodatkowo w zależności od rodzaju kursu i języka.


 

Wyjaśnienie Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu w Warszawie dotyczące działalności oświatowej prowadzonej przez osoby prawne i fizyczne.
Ze względu na pojawiające się w formie różnego rodzaju ogłoszeń i ulotek informacje umieszczane przez organizatorów prowadzących działalność oświatową, głównie w formie kursów, które powodują określone skutki prawne dla uczestników, a są niezgodne z obowiązującym stanem prawnym, Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu wyjaśnia, co następuje:
1) CERTYFIKATY – informacja umieszczana w ogłoszeniach przez różnego rodzaju jednostki prowadzące działalność oświatową w formie kursów, o wydawaniu przez nie osobom kończącym te kursy „certyfikatów”, „świadectw” albo „zaświadczeń” uznawanych przez Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu jest niezgodna z obowiązującym stanem prawnym. W rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12.10.1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych /Dz. Nr 103, poz. 472/ określony został m.in.wzór zaświadczenia o ukończeniu kursu. Absolwenci kursów mogą otrzymać wyłącznie zaświadczenie o ukończeniu kursów. Nie posiada ono jednak żadnych symboli Ministerstwa Edukacji Narodowej (Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu) na które powołują się ww. jednostki. Wydawanie innych dokumentów niż ww. zaświadczenie o ukończeniu kursu jest możliwe wyłącznie wtedy, jeśli wynika to z przepisów wydanych przez właściwego ministra lub kierownika urzędu centralnego.
2) UPRAWNIENIA – powoływanie się przez organizatorów na posiadanie przez nich „uprawnień”, „certyfikatów” itp. nadanych przez Ministra (Ministerstwo) Edukacji Narodowej lub Ministra (Ministerstwo) Edukacji Narodowej i Sportu dla prowadzonej działalności oświatowej jest bezpodstawne. Do 1991 r. zezwolenia na prowadzenie działalności oświatowej w formach pozaszkolnych przez osoby prawne i fizyczne wydawane były przez Ministra Edukacji Narodowej na podstawie ustawy z 1961 r. o rozwoju systemu oświaty i wychowania (Dz. U. nr 32, poz. 160 z późn. zm.) Po wejściu w życie ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 z późn. zm.) wydawanie zaświadczeń o wpisaniu placówki do ewidencji szkół i placówek niepublicznych przeszło w gestię kuratorów oświaty. Wszystkie osoby prawne i fizyczne prowadzące w dniu wejścia w życie ustawy z 1991 r. placówki niepubliczne, miały obowiązek dostosowania do dnia 31 sierpnia 1992 r., zasad działania tych placówek do wymogów określonych w ustawie. Następna zmiana miała miejsce po dokonaniu nowego podziału administracyjnego kraju. Zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem art. 82 ustawy z 1991 r. o systemie oświaty, osoby prawne i fizyczne mogą zakładać i prowadzić niepubliczne placówki oświatowe, po uzyskaniu wpisu do ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego obowiązaną do prowadzenia odpowiedniego typu publicznych szkół i placówek. Zatem, informowanie potencjalnych klientów o posiadaniu zezwolenia, uprawnienia, albo certyfikatu wydanego przez Ministra Edukacji Narodowej (Ministra Edukacji Narodowej i Sportu) na prowadzenie działalności, w szczególności przez tych organizatorów, którzy prowadzą działalność oświatową na podstawie prawa działalności gospodarczej, nie odpowiada stanowi faktycznemu.
3) NAZWY PLACÓWEK – prowadzone przez osoby prawne lub fizyczne placówki nazywane „szkołami” realizujące kursy, w tym np. kursy językowe nie mogą być uznane za szkoły w rozumieniu przepisów ustawy z 1991 r. o systemie oświaty, jak również nie są nimi w myśl ustawy – prawo działalności gospodarczej. Osoby prawne i fizyczne mogą zakładać szkoły i placówki niepubliczne po uzyskaniu wpisu do ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego obowiązaną do prowadzenia odpowiedniego typu publicznych szkół i placówek – art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 z późn. zm.). Ponadto działalność oświatowa nie obejmująca prowadzenia szkoły lub placówki, może być także podejmowana na zasadach określonych w przepisach prawo działalności gospodarczej – art. 83 a ustawy o systemie oświaty.
4) SZKOŁY EKSTERNISTYCZNE – w obowiązującym systemie oświaty nie ma szkół eksternistycznych prowadzących kształcenie w cyklu 3, 6 czy 9 miesięcznym. Wymienione „szkoły eksternistyczne” są wyłącznie kursami przygotowującymi do egzaminów eksternistycznych z zakresu danego typu szkoły dla dorosłych. Jeśli organizator informuje, że: 1) kurs prowadzony jest formie tzw. „semestrów” lub „lekcji”, 2) na kursie sprawdzana jest frekwencja, 3) na kursie prowadzony jest dziennik zajęć, 4) słuchacze kursu wykonują prace semestralne lub kontrolne, 5) kurs trwa tyle, ile okres kształcenia w danym typie publicznej szkoły dla dorosłych (np. 3 lata w liceum ogólnokształcącym na podbudowie gimnazjum), 6) kurs kończy się egzaminem przeprowadzonym przez organizatora kursu – konieczne jest przed podpisaniem umowy i wniesieniem opłaty, uzyskanie informacji u organizatora, czy jest to kurs, czy też szkoła niepubliczna nie posiadająca uprawnień szkoły publicznej. Zarówno w jednym i jak i w drugim przypadku absolwent nie może uzyskać świadectwa ukończenia szkoły publicznej danego typu, które byłoby dokumentem potwierdzającym poziom uzyskanego wykształcenia. Zgodnie z obowiązującymi przepisami osoba, która ukończyła 18 lat i nie jest uczniem (słuchaczem szkoły dla dorosłych) może uzyskać świadectwo ukończenia danego typu szkoły dla dorosłych, przystępując do egzaminów eksternistycznych z zakresu obowiązkowych zajęć edukacyjnych objętych planem nauczania dla tego typu szkoły. Szczegółowe zasady organizacji i przeprowadzania egzaminów eksternistycznych, także dopuszczalny okres zdawania egzaminów, reguluje rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 września 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu przeprowadzania egzaminów eksternistycznych oraz zasad odpłatności za ich przeprowadzanie (Dz. U. Nr 118, poz. 1259 z późn. zm.). Zainteresowana osoba powinna zgłosić się do właściwego dla jej miejsca zamieszkania kuratora oświaty, który wskaże państwową komisję egzaminacyjną przeprowadzającą egzaminy eksternistyczne, przed którą można złożyć ten egzamin. Należy przy tym bardzo wyraźnie zaznaczyć, że uczęszczanie na kurs przygotowujący do egzaminu eksternistycznego nie jest obowiązkowe. Proponujemy, aby osoby zainteresowane przystąpieniem do egzaminów eksternistycznych zgłaszały się wcześniej we właściwych kuratoriach oświaty celem uzyskania stosownych informacji.
5) MATURA EKSTERNISTYCZNA – bardzo często w anonsach prasowych lub ulotkach, umieszczana jest informacja, że możliwe jest zdanie egzaminu dojrzałości po ukończeniu kursu, lub bez wychodzenia z domu. Informujemy, że zasady i warunki składania egzaminu dojrzałości określa rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 marca 2001 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów w szkołach publicznych (Dz. U. Nr 29, poz. 323 z późn. zm.). Do egzaminu dojrzałości mogą przystąpić wyłącznie absolwenci szkół średnich, także ci, którzy świadectwo ukończenia szkoły średniej uzyskali w trybie egzaminu eksternistycznego. Absolwenci którzy ukończyli szkołę średnią i nie przystąpili do egzaminu dojrzałości bezpośrednio po ukończeniu szkoły lub w ciągu kolejnych 2-lat od jej ukończenia oraz osoby, które świadectwo ukończenia szkoły średniej uzyskały w trybie egzaminu eksternistycznego i zamierzają przystąpić do egzaminu dojrzałości, powinny zgłosić się do kuratora oświaty, który wskaże odpowiednią państwową komisję egzaminacyjną. NIE MA MOŻLIWOŚCI ZŁOŻENIA EGZAMINU DOJRZAŁOŚCI ZAOCZNIE, EKSTERNISTYCZNIE, PO UKOŃCZENIU KURSU lub na innych warunkach niż określone w przywołanym rozporządzeniu z dnia 21 marca 2001 r.
6) NADZÓR NAD ORGANIZATORAMI. Nadzór pedagogiczny nad placówkami niepublicznymi prowadzonymi przez osoby oprawne lub fizyczne, na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty /Dz. U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 z późn. zm.), czyli wpisanymi do ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego obowiązaną do prowadzenia odpowiedniego typu publicznych szkół i placówek, sprawuje kurator oświaty właściwy dla miejsca prowadzenia placówki. Jednak ww. nadzór polega głównie na ocenianiu działalności dydaktycznej placówki, czyli m.in. jakości prowadzonego przez nią kształcenia. Rozstrzyganie kwestii spornych dotyczących spraw finansowych, które zawarte są w umowach podpisywanych pomiędzy przyszłym uczestnikiem np. kursu, a organizatorem nie leży w kompetencji organów oświatowych. Sprawy te mogą rozstrzygać wyłącznie właściwe sądy powszechne z powództwa cywilnego. W przypadku działalności oświatowej prowadzonej przez osoby prawne lub fizyczne na zasadach określonych w przepisach prawa działalności gospodarczej, żadne z przepisów ustawy o systemie oświaty lub aktów wykonawczych do niej nie mają zastosowania. Zarówno Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu jak i kuratoria oświaty nie są organami właściwymi do składania skarg, odwołań itp. na tę działalność lub prowadzącego ją organizatora. Wszystkie kwestie sporne pomiędzy uczestnikiem np. kursu, a organizatorem rozstrzygane są wyłącznie przez powołane do tego organy z powództwa cywilnego. Warszawa, dn.31.03.2004 r.